En daar staan ze je aan te kijken: de rij bomen met hun witte stammen met ogen – de abelen. Elke keer dat ik er langs fiets of rijd, voelt het alsof ze me zien, alsof ze me welkom heten. Thuis.
Hier en daar gaapt er een gat in de bomenrij. Tijdens een zomerstorm bezweek een van de giganten. Toch staan de anderen nog steeds, de oude windbrekers op de steile taludrand. Een zuchtje wind doet de bladeren ritselen en veranderen de laan in een schouwspel van groen en zilverwit. De bovenkant van het blad is donkergroen, de onderkant witviltig – alsof er voortdurend licht doorheen speelt. In de herfst is het helemaal magie: dan kleuren de bladeren oranje-rood en in de lage herfstzon staat de hele laan in vlamgloed.
Ondergrondse verbintenis: is het je weleens opgevallen dat juist daar, op die smalle, kleiige berm tussen de bomen, opvallend veel paddenstoelen groeien? Eén van die soorten is de Harde Populierenboleet. Een bijzondere paddenstoel, want hij gaat een hechte samenwerking aan met de populier (Abel is trouwens een soort populier). Onder de grond verbinden boomwortels en schimmeldraden zich met elkaar. De boom levert suikers, terwijl de paddenstoel in ruil daarvoor mineralen en water teruggeeft. Zo’n samenwerking heet symbiose: iedereen wint!
Don’t try this at home: nu is het zo dat de Harde Populierenboleet ook nog eens eetbaar is. Ik, nieuwsgierig mens die ik ben, kan het niet laten. Eén keer per jaar trakteer ik mezelf daarom op een maaltje Populierenboleet. Dat culinaire genoegen deel ik niet met een ander, want de groeiplaats van de paddenstoel doet tegelijk dienst als viervoeters uitlaat. En met al dat verkeer dat erlangs raast, lijkt het me niet bepaald gezond. Misschien niet zo fris, maar toch… voor mij blijft het een jaarlijkse ‘guilty pleasure’.
